Hoe Europese technologiebedrijven kunnen voldoen aan de vereisten voor gegevensbescherming van klanten in de financiële sector

Europese technologiebedrijven die verkopen aan banken, verzekeraars, beleggingsondernemingen of betaaldienstverleners worden geconfronteerd met gegevensbeschermingsvereisten die verder gaan dan die voor leveranciers in andere sectoren. Klanten in de financiële sector verwerken persoonsgegevens die onder de GDPR vallen, betalingsgegevens die onder PSD2 vallen, handelsinformatie die onder MiFID II valt, verzekeringsgegevens die onder IDD vallen, en klantinformatie die beschermd wordt door nationale bankgeheimwetten met strafrechtelijke sancties. Technologiebedrijven moeten architecturale mogelijkheden aantonen die aan al deze kaders tegelijk voldoen—een compliance-matrix die steeds complexer wordt naarmate een financiële klant in meer rechtsbevoegdheden actief is.

Deze post brengt de gelaagde regelgeving in kaart waarmee Europese technologiebedrijven te maken krijgen bij verkoop aan de financiële sector, legt uit waarom klantgestuurde encryptie de architecturale basis vormt die aan al deze eisen voldoet, en behandelt de praktische implementatiekeuzes die bepalen of een leverancier in aanmerking komt voor—en kan blijven voldoen aan—opdrachten in de financiële sector.

Samenvatting voor het management

Belangrijkste idee: Europese technologiebedrijven die de financiële sector bedienen, krijgen te maken met gelaagde gegevensbeschermingsvereisten waarbij de GDPR de basiscontroles vastlegt, sectorspecifieke regelgeving extra verplichtingen oplegt en nationale bankgeheimwetten strafrechtelijke aansprakelijkheid creëren voor ongeoorloofde openbaarmaking—allemaal eisen waaraan klantgestuurde encryptie-architectuur in één technische implementatie voldoet. Banken, verzekeraars en beleggingsondernemingen eisen van leveranciers dat zij klantgestuurde encryptie, geografische data-isolatie en een technische architectuur aantonen die grensoverschrijdende overheidsinmenging voorkomt.

Waarom dit relevant is: De European Banking Authority meldde dat 68% van de banken in 2024–2025 hun leveranciersbeoordelingen heeft aangepast om te voldoen aan datasoevereiniteitseisen na de invoering van DORA. Technologiebedrijven die geen conforme architectuur kunnen aantonen, worden systematisch uitgesloten van kansen in de financiële sector, die 30–40% van de Europese uitgaven aan enterprise-technologie vertegenwoordigt.

5 Belangrijkste inzichten

1. Gegevensbeschermingsvereisten in de financiële sector stapelen GDPR-basiscontroles met sectorspecifieke regelgeving, waardoor cumulatieve verplichtingen ontstaan. Een fintechplatform dat bankgegevens verwerkt, moet voldoen aan GDPR Artikel 32 encryptie, PSD2-authenticatiestandaarden, nationale bankgeheimwetten en DORA ICT-risicobeheer. Technologiebedrijven moeten een architectuur aantonen die aan alle kaders tegelijk voldoet.
2. Bankgeheimwetten creëren strafrechtelijke aansprakelijkheid voor ongeoorloofde openbaarmaking van klantgegevens, ook voor technologiebedrijven. De Zwitserse Bankwet Artikel 47, Luxemburgse geheimhoudingsbepalingen, de Oostenrijkse Bankwet §38 en vergelijkbare Duitse en Franse beschermingen leggen verplichtingen op aan banken die direct doorwerken naar technologieaanbieders. Wanneer banken platforms gebruiken waarbij leveranciers toegang hebben tot klantgegevens, ontstaat er potentiële strafrechtelijke aansprakelijkheid voor henzelf én hun leveranciers.
3. Betalingstransactiegegevens onder PSD2 vereisen een technische architectuur die ongeoorloofde toegang voorkomt en tegelijk rapportage aan toezichthouders mogelijk maakt. PSD2 Artikel 94 verplicht sterke klantauthenticatie, Artikel 95 vereist veilige communicatie, en Artikel 98 gaat over toegang tot betaalrekeningen. Technologiebedrijven die betaaldiensten leveren, moeten encryptie implementeren die transactiegegevens beschermt en tegelijk aan de regelgeving voldoet.
4. MiFID II-vereisten voor handelsgegevens gaan verder dan bescherming van persoonsgegevens en omvatten marktmisbruikpreventie en transactierapportage. Beleggingsondernemingen die technologieplatforms gebruiken voor orderuitvoering of portfoliobeheer moeten aantonen dat leveranciers controles hebben geïmplementeerd die ongeoorloofde toegang tot handelsdata voorkomen en audittrails bieden die voldoen aan ESMA-standaarden.
5. IDD-vereisten voor polishoudergegevens creëren verplichtingen die doorwerken naar technologiebedrijven. IDD Artikel 29 verplicht verzekeringsdistributeurs om passende maatregelen te nemen ter bescherming van klantinformatie. Wanneer verzekeraars technologieplatforms gebruiken voor polisadministratie, schadeafhandeling of CRM, moeten zij verifiëren dat leveranciers aan IDD-vereisten voldoen, bovenop de GDPR-verplichtingen.

Hoe GDPR, DORA en sectorspecifieke regelgeving gelaagde vereisten creëren

De GDPR legt basisvereisten voor gegevensbescherming vast, maar regelgeving voor de financiële sector voegt extra verplichtingen toe, waardoor een cumulatieve compliance-last ontstaat. Technologiebedrijven moeten voldoen aan zowel horizontale GDPR-eisen als verticale sectorspecifieke verplichtingen.

GDPR vormt de basis waarop alle andere financiële regelgeving voortbouwt

GDPR Artikel 32 vereist passende technische maatregelen, waaronder encryptie, pseudonimisering en maatregelen voor vertrouwelijkheid, integriteit, beschikbaarheid en veerkracht. Artikel 33 verplicht melding van datalekken binnen 72 uur. Artikelen 44–50 regelen internationale gegevensoverdracht en vereisen adequate bescherming bij datastromen buiten de EU. Deze basisvereisten gelden voor elke leverancier in de financiële sector—maar zijn voor deze sector slechts het minimum, niet het maximum.

DORA voegt specifieke ICT-risicobeheer- en toezichtvereisten toe die technologiebedrijven direct binden

DORA breidt de basisbescherming uit met specifieke vereisten voor financiële instellingen en ICT-dienstverleners. Artikel 28 vereist ICT-risicobeheer, inclusief beoordeling van alle derde partijen. Artikel 30 verplicht contractuele afspraken die waarborgen dat leveranciers beveiligingsmaatregelen implementeren, data-locatiecontroles toepassen en exitstrategieën bieden voor volledige dataverwijdering. Cruciaal is dat DORA verplichtingen oplegt aan technologiebedrijven zelf, niet alleen aan de financiële instellingen die hen inschakelen—waardoor architectuurkeuzes van leveranciers direct onder regelgeving vallen.

PSD2, MiFID II en IDD voegen elk sectorspecifieke vereisten toe die zich opstapelen met GDPR en DORA

PSD2 voegt betalingsspecifieke eisen toe via Artikel 94 (sterke klantauthenticatie), Artikel 95 (veilige communicatie) en Artikel 97 (operationele risico’s). MiFID II stelt eisen aan beleggingsdiensten via Artikel 16 (organisatorische vereisten), Artikel 25 (transactierapportage) en Artikel 76 (bewaarplicht). IDD legt verplichtingen op via Artikel 29 (gegevensbescherming). In de praktijk ontstaat zo een compliance-matrix waarbij een platform dat banken, verzekeraars en beleggingsondernemingen bedient, aan al deze kaders tegelijk moet voldoen—waardoor architectuurkeuzes die slechts aan één of twee kaders voldoen, onvoldoende zijn.

Nationale bankgeheimwetten en strafrechtelijke aansprakelijkheid

Bankgeheimwetten in belangrijke Europese financiële centra creëren strafrechtelijke aansprakelijkheid voor ongeoorloofde openbaarmaking van klantgegevens, met verplichtingen die expliciet doorwerken naar technologieaanbieders. Deze wetten behandelen ongeoorloofde openbaarmaking niet als een civiele kwestie, maar als een misdrijf, waarbij de aansprakelijkheid via de contractuele keten doorloopt naar leveranciers.

Zwitserse Bankwet Artikel 47 creëert strafrechtelijke aansprakelijkheid die direct doorwerkt naar technologieaanbieders

De Zwitserse Bankwet Artikel 47 stelt strafrechtelijke sancties tot drie jaar gevangenisstraf en CHF 250.000 boete op ongeoorloofde openbaarmaking. De verplichting geldt ook voor technologieaanbieders via Zwitserse bankregels die banken verplichten om derde partijen gelijkwaardige vertrouwelijkheidsmaatregelen te laten implementeren. Wanneer Zwitserse banken platforms gebruiken waarbij niet-Zwitserse partijen technische toegang tot data hebben, ontstaat het risico op schending van Artikel 47. De enige architectuur die dit risico elimineert, is een waarbij de leverancier technisch geen toegang heeft tot platte klantgegevens—klantgestuurde encryptie, afgedwongen op het niveau van sleutelbeheer.

Luxemburg, Oostenrijk, Duitsland en Frankrijk leggen vergelijkbare geheimhoudingsplichten op, gehandhaafd door nationale toezichthouders

Luxemburgse geheimhoudingsbepalingen beschermen klantinformatie met strafrechtelijke sancties, waarbij de CSSF vereist dat banken verifiëren dat technologieaanbieders controles implementeren die ongeoorloofde toegang voorkomen. Door Luxemburgs rol als belangrijk centrum voor fondsbeheer worden technologiebedrijven die asset managers bedienen extra streng beoordeeld op datasoevereiniteit. De Oostenrijkse Bankwet §38 stelt geheimhouding verplicht met strafrechtelijke sancties, gehandhaafd door de Oostenrijkse financiële toezichthouder. Duits bankgeheim volgt uit §203 StGB en BaFin-richtlijnen, die benadrukken dat banken moeten waarborgen dat technologieaanbieders buitenlandse overheidsinmenging voorkomen. Frans bankgeheim is vastgelegd in de Code Monétaire et Financier, waarbij de ACPR verifieert of adequate vertrouwelijkheidsmaatregelen zijn getroffen.

Klantgestuurde encryptie is de enige architectuur die aan alle nationale bankgeheimwetten tegelijk voldoet

De samenloop van deze nationale wetten met GDPR en DORA creëert een kader waarin technologiebedrijven een architectuur moeten aantonen die ongeoorloofde openbaarmaking onder elk juridisch scenario voorkomt. De enige technische aanpak die aan alle kaders voldoet, is klantgestuurde encryptie waarbij financiële instellingen exclusieve controle over de decryptiesleutels behouden—zodat technologiebedrijven zelfs bij overheidsbevelen in welke rechtsbevoegdheid dan ook, technisch geen toegang hebben tot platte klantgegevens. Dit verandert compliance van een juridische discussie in een technisch feit.

Vereisten voor betalingsgegevens onder PSD2

PSD2 stelt specifieke verplichtingen aan technologiebedrijven die betalingsverwerking, rekeninginformatiediensten, betaalinitiatiediensten of ondersteunende infrastructuur leveren. De technische standaarden van PSD2 leggen beveiligingseisen op die verder gaan dan de GDPR-basis en interacteren met verwachtingen van nationale toezichthouders in diverse rechtsbevoegdheden.

EBA technische standaarden voor sterke klantauthenticatie stellen specifieke architectuureisen bovenop algemene encryptie

Artikel 94 verplicht sterke klantauthenticatie met twee onafhankelijke elementen uit de categorieën kennis, bezit en inherentie. Technologieplatforms die betalingstransacties faciliteren, moeten authenticatie-architectuur implementeren die aan deze eisen voldoet. Artikel 95 vereist veilige communicatie, waarbij de EBA RTS encryptie-eisen, certificaatbeheer en beveiligingsprotocollen vastlegt. Technologiebedrijven die API’s leveren voor rekeninginformatie of betaalinitiatie, moeten TLS met specifieke ciphersuites en beveiligingsmonitoring implementeren—eisen die samenhangen met klantgestuurde encryptie, maar deze niet vervangen.

Betalingsactiviteiten in meerdere rechtsbevoegdheden vereisen geografisch bewuste dataresidentie-architectuur

De uitdaging wordt groter voor betaaldienstverleners die actief zijn in meerdere Europese rechtsbevoegdheden. Een betalingsplatform dat banken in Duitsland, Frankrijk en Nederland bedient, moet voldoen aan de eisen van BaFin, ACPR en de Nederlandse centrale bank, terwijl het de PSD2-RTS uniform implementeert. Geografische dataresidentie-eisen verschillen per rechtsbevoegdheid, waardoor technologiebedrijven moeten aantonen dat Duitse klantdata in Duitsland wordt verwerkt, Franse klantdata in Frankrijk blijft en Nederlandse klantdata in Nederland blijft. Klantgestuurde encryptie met rechtsbevoegdheidsspecifiek sleutelbeheer maakt deze geografisch bewuste architectuur operationeel haalbaar.

MiFID II handelsdata en bescherming van zakelijke klantinformatie

Regelgeving voor beleggingsdiensten stelt eisen die verschillen van de bescherming van particuliere klantgegevens, met focus op marktintegriteit, transactierapportage en marktmisbruikpreventie. Technologiebedrijven die handelsplatforms, portfoliobeheersystemen of researchtools leveren, moeten aan MiFID II voldoen naast de GDPR—en beide kaders beschermen verschillende zaken.

MiFID II-bewaarplicht en transactierapportage vereisen audittrails die samengaan met encryptie

MiFID II Artikel 16 vereist dat beleggingsondernemingen organisatorische regelingen treffen voor compliance, waarbij Artikel 16(6) outsourcing regelt—en vereist dat dienstverleners passende beveiligingsmaatregelen implementeren. Artikel 25 verplicht transactierapportage aan bevoegde autoriteiten. Technologieplatforms moeten audittrails bijhouden die voldoen aan ESMA-technische standaarden, terwijl ze ongeoorloofde toegang tot handelsdata voorkomen. Artikel 76 vereist dat beleggingsondernemingen diensten- en transactiedossiers minimaal vijf jaar bewaren, met een architectuur die dataintegriteit waarborgt, ongeoorloofde wijziging voorkomt en toezichthouders toegang biedt terwijl klantvertrouwelijkheid behouden blijft.

Handelsdata van zakelijke klanten vereist contractuele vertrouwelijkheidsarchitectuur bovenop GDPR-bescherming van persoonsgegevens

Handelsdata van zakelijke klanten wordt anders beschermd dan persoonsgegevens van particuliere klanten. Wanneer beleggingsondernemingen zakelijke klanten bedienen—zoals asset managers, pensioenfondsen, verzekeraars—vormt handelsinformatie gevoelige bedrijfsinformatie: handelsposities, strategieën en portefeuillesamenstellingen die concurrentievoordeel onthullen. GDPR is van toepassing op contactinformatie, maar deze handelsinformatie valt onder contractuele vertrouwelijkheid en fiduciaire plichten. Technologiebedrijven moeten een architectuur implementeren die deze verschillen erkent, met aparte encryptiesleutelhierarchieën voor elk datacategorie, zodat aan zowel GDPR voor particuliere klanten als contractuele vertrouwelijkheid voor zakelijke handelsdata wordt voldaan via gescheiden toegangscontroles.

Bescherming van verzekeringsdata onder IDD

De Insurance Distribution Directive stelt eisen aan technologiebedrijven die verzekeraars, tussenpersonen en distributieplatforms bedienen. IDD Artikel 29 verplicht passende maatregelen voor klantbescherming en vult de GDPR-basis aan met sectorspecifieke bepalingen, vooral voor gezondheids- en schadedata.

Gezondheidsverzekeringsdata activeert GDPR-bijzondere categorie-eisen bovenop IDD-verplichtingen

Polishouderdata omvat persoonsgegevens onder de GDPR, polisvoorwaarden, betalingsgegevens en schadehistorie. Gezondheidsinformatie krijgt bijzondere bescherming onder GDPR Artikel 9, wat extra eisen stelt aan platforms die levensverzekeringsaanvragen, zorgclaims of medische acceptatiegegevens verwerken. Schadedata is extra uitdagend omdat claims vaak gevoelige informatie bevatten—medische dossiers bij zorgverzekeringen, politierapporten bij autoverzekeringen, schaderapporten bij woonverzekeringen. Platforms die deze data verwerken, moeten tegelijk voldoen aan de strengste eisen van zowel IDD als GDPR.

Distributieplatforms voor meerdere verzekeraars vereisen cryptografische isolatie tussen klantgegevens van concurrenten

Nationale toezichthouders stellen extra eisen bovenop de IDD-basis. BaFin (Duitsland), ACPR (Frankrijk) en FCA (VK) eisen dat verzekeraars in uitbestedingscontracten passende gegevensbeschermingsbepalingen opnemen. Distributieplatforms voor meerdere verzekeraars krijgen te maken met complexe eisen voor gegevensscheiding: een platform dat tussenpersonen in staat stelt om polissen van diverse verzekeraars te verkopen, moet ervoor zorgen dat klantdata van elke verzekeraar gescheiden blijft, zodat concurrenten geen toegang krijgen tot elkaars informatie, terwijl tussenpersonen klanten efficiënt kunnen bedienen. Dit vereist een multi-tenant architectuur met cryptografische isolatie in plaats van logische scheiding—klantgestuurde encryptie met aparte sleutelhierarchieën per verzekeraar is de enige aanpak die afdwingbare, niet louter beleidsmatige, scheiding biedt.

Klantgestuurde encryptie-architectuur voor compliance in de financiële sector

De samenloop van GDPR, DORA, PSD2, MiFID II, IDD en nationale bankgeheimwetten creëert een compliancekader dat met klantgestuurde encryptie-architectuur via één technische implementatie wordt afgedekt.

Sleutelbeheer door financiële instellingen via HSM’s vormt de architecturale basis die aan elk kader voldoet

Klantgestuurde encryptie begint met sleutelgeneratie onder exclusieve controle van de financiële instelling. Sleutels worden gegenereerd in hardware security modules die on-premise of via Europese HSM-diensten voor datasoevereiniteit worden ingezet. De financiële instelling beheert de volledige levenscyclus van de sleutels, zonder betrokkenheid van de technologieaanbieder. Zodra klantdata het platform binnenkomt—betalingstransacties, handelsorders, verzekeringsaanvragen of rekeninginformatie—wordt deze direct versleuteld met sleutels uit de HSM van de financiële instelling. Versleutelde data kan vervolgens op diverse infrastructuren worden opgeslagen, omdat technologiebedrijven technisch geen mogelijkheid hebben om deze te ontsleutelen.

Dezelfde architectuur voldoet aan GDPR, DORA, PSD2, MiFID II, IDD en bankgeheimwetten zonder aparte implementaties

Deze uniforme architectuur voldoet gelijktijdig aan de volledige compliance-matrix. Voor betaaldienstverleners beschermt klantgestuurde encryptie betaalgegevens en transactie-informatie, terwijl PSD2-authenticatieprocessen behouden blijven. Voor beleggingsondernemingen beschermt klantgestuurde encryptie handelsdata, met behoud van MiFID II-transactierapportage. Voor verzekeraars beschermt klantgestuurde encryptie polishouderdata, inclusief gezondheidsinformatie en acceptatiebeslissingen. Flexibele inzet stelt financiële instellingen in staat om datasoevereiniteit te combineren met operationele behoeften—banken die maximale controle eisen kiezen on-premise, betaaldienstverleners die cloudvoordelen zoeken kiezen private cloud met klantgestuurde encryptie, verzekeraars kunnen hardened virtual appliances inzetten voor soevereiniteit met minder operationele complexiteit.

Implementatie-overwegingen

Technologiebedrijven die compliance-functionaliteit voor de financiële sector toevoegen, staan voor architecturale keuzes rond sleutelbeheer, inzetmodellen, dataresidentie, rapportage aan toezichthouders en auditmogelijkheden.

Sleutelbeheerarchitectuur moet meerdere HSM-opties ondersteunen die aansluiten bij de verwachtingen van elke rechtsbevoegdheid

Sleutelbeheerarchitectuur moet diverse HSM-opties ondersteunen, zodat financiële instellingen kunnen kiezen op basis van regelgeving. Banken in Zwitserland, Luxemburg of Duitsland eisen mogelijk on-premise HSM’s voor naleving van nationale bankgeheimwetten. Betalingsverwerkers kiezen mogelijk Europese HSM-diensten die soevereiniteit combineren met PSD2-operationele eisen. Verzekeraars gebruiken mogelijk verschillende benaderingen voor polisadministratie versus marketingsystemen. De kritieke eis is dat het platform van de leverancier kan integreren met elk sleutelbeheersysteem dat de toezichthouder van de financiële instelling verwacht—een ononderhandelbare flexibiliteit voor leveranciers die meerdere Europese rechtsbevoegdheden bedienen.

Rapportage aan toezichthouders moet mogelijk zijn zonder platte data aan leveranciers bloot te stellen

Rapportagefunctionaliteit vereist zorgvuldige architectuur die compliance mogelijk maakt zonder encryptie te ondermijnen. MiFID II-transactierapportage, PSD2-incidentrapportage en rapportage aan verzekeringsautoriteiten moeten plaatsvinden via mechanismen waarmee financiële instellingen rapporten genereren uit versleutelde data, zonder platte informatie aan technologiebedrijven te tonen. Dit betekent dat rapportage op de zijde van de financiële instelling plaatsvindt, vóór de encryptiegrens—een architecturale eis die veel platformleveranciers pas herkennen als ze diep in het salestraject in de financiële sector zitten.

Multi-tenant architectuur voor meerdere financiële instellingen vereist cryptografische in plaats van logische isolatie

Dataresidentiecontroles moeten rechtsbevoegdheidsspecifieke eisen accommoderen en tegelijk een uniform platform mogelijk maken. Duitse banken eisen mogelijk verwerking binnen Duitsland (BaFin), Franse betaaldienstverleners eisen Franse dataresidentie (ACPR). Multi-tenant architectuur voor platforms die meerdere financiële instellingen bedienen, moet cryptografische isolatie implementeren in plaats van logische scheiding, zodat klantdata van elke instelling versleuteld blijft onder aparte sleutels—en cross-institutionele toegang onmogelijk wordt, ook als logische toegangscontroles of contractuele afspraken tekortschieten.

Hoe Kiteworks Europese technologiebedrijven helpt te voldoen aan gegevensbeschermingsvereisten in de financiële sector

Europese technologiebedrijven die de financiële sector bedienen, kunnen niet voldoen aan de compliance-matrix door slechts aan één kader te voldoen—alleen GDPR is onvoldoende, alleen DORA is onvoldoende, en alleen nationale bankgeheimwetten zijn onvoldoende. Klantgestuurde encryptie-architectuur is de technische basis die aan al deze kaders tegelijk voldoet, omdat technologiebedrijven hierdoor technisch geen toegang hebben tot klantdata, ongeacht wat een overheid in welke rechtsbevoegdheid dan ook wettelijk eist. Leveranciers die deze architectuur implementeren, komen in aanmerking voor opdrachten in de financiële sector; wie dat niet doet, wordt systematisch uitgesloten van een sector die 30–40% van de Europese enterprise-technologie-uitgaven vertegenwoordigt.

Kiteworks biedt Europese technologiebedrijven die de financiële sector bedienen de klantgestuurde encryptie-architectuur die nodig is voor naleving van GDPR, DORA, PSD2, MiFID II, IDD en nationale bankgeheimwetten. Het platform gebruikt encryptiesleutels die onder controle van de klant blijven en nooit de infrastructuur van de financiële instelling verlaten, zodat zelfs als Kiteworks overheidsbevelen ontvangt of beveiligingsincidenten ondervindt, wij technisch geen toegang tot klantdata hebben.

Het platform ondersteunt flexibele inzet, waaronder on-premise installatie in datacenters van financiële instellingen, private cloud-inzet in Europese faciliteiten onder klantcontrole, en hardened virtual appliances die datasoevereiniteit combineren met minder operationele complexiteit. Banken kunnen inzetten in Zwitserland (voldoen aan Bankwet Artikel 47), betalingsverwerkers kunnen PSD2-conforme architecturen implementeren, verzekeraars voldoen aan IDD-gegevensbeschermingseisen, en beleggingsondernemingen voldoen aan MiFID II-vertrouwelijkheidseisen door inzetkeuze die aansluit bij de regelgeving.

Kiteworks integreert beveiligde e-mail, bestandsoverdracht, beheerde bestandsoverdracht en webformulieren in een uniforme architectuur waarmee financiële instellingen gevoelige klantcommunicatie via één soeverein platform kunnen beheren. Deze integratie vereenvoudigt klantgestuurde sleutelimplementatie voor betalingstransacties, handelsdata, schadeclaims en rekeninginformatie, terwijl uniforme auditlogs worden geboden die aan de eisen van GDPR, DORA, PSD2, MiFID II en IDD voldoen.

Voor technologiebedrijven die DORA-gereguleerde financiële instellingen bedienen, voldoet de architectuur van het platform aan Artikel 30-vereisten voor encryptie, data-locatiecontroles en exitstrategieën. Klantgestuurde encryptiesleutels adresseren eisen rond data-toegang en verwijdering, terwijl flexibele inzet geografische verwerkingsvereisten ondersteunt. De exitmogelijkheden van het platform stellen financiële instellingen in staat te migreren zonder medewerking van Kiteworks, waardoor vendor lock-in wordt voorkomen en aan DORA-exitstrategie-eisen wordt voldaan.

Meer weten over hoe Kiteworks Europese technologiebedrijven ondersteunt bij het voldoen aan gegevensbeschermingsvereisten van klanten in de financiële sector? Plan vandaag nog een demo op maat.

Aanvullende bronnen

• Blog Post
  Datasoevereiniteit: een best practice of wettelijke verplichting?
• eBook
  Datasoevereiniteit en GDPR
• Blog Post
  Voorkom deze valkuilen bij datasoevereiniteit
• Blog Post
  Datasoevereiniteit beste practices
• Blog Post
  Datasoevereiniteit en GDPR [Inzicht in gegevensbeveiliging]